บทที่ 11 ตอนที่ 10

แผนการบุกหอพักช่วงวันหยุด

บ่ายวันอาทิตย์ที่แสนสงบสุข ฟ้าทิ้งตัวนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่ม ภายในห้องพักขนาดกะทัดรัด เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำทำงานประสานกับเสียงซีรีส์เกาหลีจากหน้าจอโทรทัศน์

วันหยุดพักผ่อนทั้งที เธอจึงเลือกที่จะอยู่ในสภาพที่สบายที่สุด เสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวสกรีนลายการ์ตูนที่ย้วยจนคอตก กางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ที่ใส่นอนเป็นประจำ และผมยาวที่ถูกรวบขึ้นไปมัดเป็นก้อนกลมๆ ยุ่งๆ กลางศีรษะ ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางเผยให้เห็นผิวแก้มใสที่มีเลือดฝาดตามธรรมชาติ

เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนบนหัวเตียงดังขัดจังหวะพระเอกซีรีส์ที่กำลังจะสารภาพรัก ฟ้าเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นชื่อของเด็กฝึกงานตัวแสบโชว์หราอยู่

"โทรมาทำไมวันหยุดเนี่ย" เธอพึมพำก่อนจะกดรับสาย

"พี่ฟ้า ทำอะไรอยู่ครับ" เสียงทุ้มปลายสายเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี

"นอนดูซีรีส์อยู่ พีชมีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ผมทำรายงานสรุปการฝึกงานรายสัปดาห์ไม่ได้เลยครับ หัวมันตื้อไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย พี่ฟ้าลงมาเปิดประตูให้ผมหน่อยสิ ผมมารออยู่ใต้หอพักพี่แล้วเนี่ย"

ฟ้าเบิกตากว้าง เด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงสปริงจนเกิดเสียงดังเอี๊ยด เธอรีบวิ่งไปแง้มผ้าม่านหน้าต่างดู มองลงไปชั้นล่างก็เห็นรถสปอร์ตคาร์สีแดงคันคุ้นตาจอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าตึกจริงๆ ร่างสูงของพีชยืนพิงประตูรถพร้อมกับโบกมือหยอยๆ ขึ้นมาทางหน้าต่างห้องเธอราวกับรู้ตำแหน่ง

"มาได้ยังไงเนี่ย พี่ไม่ได้บอกให้มาสักหน่อย กลับไปเลยนะ วันนี้วันหยุดพี่" ฟ้ากรอกเสียงเขียวใส่โทรศัพท์

"ก็ผมคิดงานไม่ออกจริงๆ นี่ครับ ผมหอบทั้งโน๊ตบุ๊ค ทั้งไอแพดมาหมดเลยนะ ตั้งใจมาให้พี่ติวให้เลย น่านะครับพี่ฟ้า ลงมารับผมหน่อย ยุงข้างล่างเริ่มกัดผมแล้วเนี่ย"

เสียงออดอ้อนปนน่าสงสารดังลอดมาตามสาย ฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองอย่างชั่งใจ เด็กคนนี้มันหน้ามึนและเอาแต่ใจขั้นสุด บุกมาถึงที่โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า แถมยังเอาเรื่องงานมาอ้างอีก เธอถอนหายใจยาว ยอมแพ้ให้กับความดื้อด้านของเขา

"รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวลงไปเปิดประตูให้"

ฟ้าวางสายแล้วเดินไปหยิบคีย์การ์ดห้อง เธอไม่ได้เปลี่ยนชุดหรือแต่งหน้าเพิ่มแต่อย่างใด แค่ใช้มือสางผมที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่นิดหน่อยเท่านั้น ในเมื่อเขาบุกมาในวันหยุดของเธอ เขาก็ต้องยอมรับสภาพสดเปื่อยของเธอให้ได้

ทันทีที่ประตูบานกระจกใสของโถงด้านล่างถูกเปิดออก พีชก็สาวเท้าเข้ามาหา เขาสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาดเข่า ลุควันหยุดสบายๆ ที่ทำให้เขาดูหล่อเหลาและดึงดูดสายตามากกว่าตอนใส่ชุดนักศึกษาเสียอีก กระเป๋าเป้ใบใหญ่สะพายอยู่บนบ่ากว้าง

ทว่าเมื่อสายตาคมกริบของเด็กหนุ่มเลื่อนมาปะทะกับคนตรงหน้า ฝีเท้าของเขาก็ชะงักกึก

พีชกวาดสายตามองพี่เลี้ยงสาวอวบตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อยืดตัวโคร่งที่คอกว้างจนเห็นไหปลาร้าเนียน กางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นช่วงขาขาวผ่อง และดวงหน้ากลมมนที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม แก้มป่องๆ ของเธอตอนหน้าสดดูนุ่มนิ่มจนน่าหยิก

ความเป็นธรรมชาติที่ไม่ได้ปรุงแต่งนี้กระแทกใจเขาเข้าอย่างจัง ลูกกระเดือกบนลำคอแกร่งขยับขึ้นลงช้าๆ เขาเผลอลอบกลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมสายตาไม่ให้จ้องมองเรียวขาของเธอมากเกินไป

"มองอะไร ไม่เคยเห็นคนใส่อยู่บ้านหรือไง บุกมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง สภาพก็เป็นแบบนี้แหละ" ฟ้าบ่นอุบเมื่อเห็นเขายืนนิ่งจ้องเธอตาไม่กะพริบ

"น่ารักดีครับ ผมชอบ"

พีชตอบกลับหน้าตาย ทำเอาฟ้าที่กำลังจะเดินนำไปที่ลิฟต์ถึงกับสะดุดขาตัวเอง เธอหันขวับมาค้อนใส่เขาหนึ่งที ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวหนีความร้อนที่เริ่มลามขึ้นมาบนพวงแก้ม

เมื่อเข้ามาในห้องพัก ฟ้าชี้ให้พีชไปนั่งที่พื้นพรมกลางห้อง ซึ่งมีโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กกางทิ้งไว้อยู่ เด็กหนุ่มวางกระเป๋าเป้ลงก่อนจะเริ่มหยิบอุปกรณ์การเรียนออกมาวางเรียงบนโต๊ะ

ฟ้ามองของที่เขากำลังรื้อออกมาแล้วก็ต้องส่ายหน้า โน๊ตบุ๊คแบรนด์ดังรุ่นท็อปสุด ไอแพดโปรพร้อมปากกา สมุดโน้ตปกหนัง และสายชาร์จระโยงระยาง เขาขนมาหมดราวกับจะมาย้ายสัมมะโนครัวมาตั้งออฟฟิศที่นี่

"ขนมาหมดบ้านเลยหรือไง แค่รายงานสรุปรายสัปดาห์ ไม่ต้องใช้ของเล่นเยอะขนาดนี้ก็ได้มั้ง" ฟ้าทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม พาดพิงถึงอุปกรณ์ราคาแพงบนโต๊ะ

"ก็ผมตั้งใจมาทำงานไงครับ อุปกรณ์ต้องพร้อมสิ" พีชส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คขึ้นมา

การติวงานเริ่มต้นขึ้น ฟ้าพยายามอธิบายโครงสร้างการเขียนรายงานและสิ่งที่ควรเน้นในการประเมิน ทว่าเด็กนักศึกษาปีสี่ที่เคยคีย์ข้อมูลซับซ้อนได้อย่างคล่องแคล่วเมื่อวันก่อน กลับกลายเป็นคนหัวทึบขึ้นมากะทันหัน

"ตรงนี้ผมไม่ค่อยเข้าใจเลยครับพี่ฟ้า มันต้องสรุปยังไงนะ"

พีชถามพลางขยับตัวลุกจากฝั่งตรงข้าม อ้อมโต๊ะญี่ปุ่นมานั่งแหมะลงข้างๆ เธอ เขาชะโงกหน้าเข้ามาดูหน้าจอโน๊ตบุ๊คใกล้ๆ จนหัวไหล่กว้างเบียดเข้ากับลาดไหล่ของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยมาเตะจมูกจนฟ้าเริ่มเสียสมาธิ

"ก็เขียนสรุปงานเอกสารที่พี่สอนไปไง ขยับออกไปหน่อยสิพีช เบียดจนพี่ร้อนหมดแล้วเนี่ย"

ฟ้าใช้มือดันหน้าผากคนตัวโตให้ออกห่าง แต่พีชก็ขืนตัวไว้ เขาเอียงคอซบลงบนไหล่ของเธอหน้าตาเฉย

"ก็ผมมองไม่เห็นนี่ครับ ขออยู่ใกล้ๆ จะได้มีสมาธิไง"

"สมาธิอะไรล่ะ สายตาไม่ได้มองจอเลยนะ" ฟ้าดุเสียงเขียว เมื่อจับได้ว่าสายตาคมของเขาเอาแต่จ้องมองพวงแก้มและริมฝีปากของเธอแทนที่จะเป็นตัวหนังสือบนจอ

พีชหัวเราะในลำคอ เขาขยับตัวออกห่างเพียงนิดเดียว แต่ยังคงนั่งชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน ฟ้าพยายามโฟกัสกับงานตรงหน้า ท่องในใจว่าอย่าไปหลงกลเด็กหน้ามึนคนนี้เด็ดขาด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ฟ้าชะงัก เธอไม่ได้สั่งของและไม่ได้นัดใครไว้

"เดี๋ยวผมไปเปิดเองครับ"

พีชลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วราวกับรอเวลานี้อยู่แล้ว เขาเดินไปเปิดประตูห้องและพูดคุยกับพนักงานส่งอาหารด้านนอกเพียงครู่เดียว ก่อนจะเดินกลับเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษและถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบ

กลิ่นหอมของอาหารทะเลเผาไฟลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องพักขนาดเล็ก ฟ้ามองถุงในมือเขาด้วยความตกตะลึง

"อะไรน่ะพีช สั่งมาตอนไหนเนี่ย"

พีชจัดการเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะญี่ปุ่น ดันโน๊ตบุ๊คและไอแพดราคาแพงไปไว้ริมสุด ก่อนจะเริ่มแกะกล่องอาหารออกมาวางเรียง กุ้งแม่น้ำเผาตัวโตขนาดเท่าฝ่ามือที่มีมันกุ้งเยิ้มๆ ปูไข่ดองน้ำปลากวนสีสันจัดจ้าน หอยนางรมสดพร้อมเครื่องเคียง และน้ำจิ้มซีฟู้ดสีเขียวสดที่ส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย

"ผมแอบกดสั่งมาตอนพี่ฟ้าอธิบายงานครับ เผื่อว่าพี่หิวไงครับ ผมเลยสั่งชุดพรีเมียมมาเลย กินกุ้งเผาจะได้บำรุงสมองไงครับ"

"บำรุงสมองอะไรล่ะ สั่งมาเยอะขนาดนี้จะกินหมดได้ยังไง แล้วมันราคาเท่าไหร่เนี่ย พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าใช้เงินเปลือง" ฟ้าบ่นเป็นหมีกินผึ้ง แม้ว่าสายตาและกระเพาะอาหารของเธอจะเริ่มสั่นคลอนให้กับมันกุ้งสีส้มเยิ้มๆ ตรงหน้าแล้วก็ตาม

"ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงหรอกน่า พี่ฟ้ากินเถอะครับ ถือเป็นค่าจ้างช่วยงานวันหยุดไง"

พีชไม่รอให้เธอขัดใจ เขาจัดการหยิบถุงมือพลาสติกขึ้นมาสวมทั้งสองข้าง แล้วเริ่มต้นปฏิบัติการบริการระดับวีไอพีทันที มือหนาแกะเปลือกกุ้งแม่น้ำตัวโตอย่างชำนาญ ดึงเนื้อกุ้งขาวอวบเด้งๆ ไปจุ่มน้ำจิ้มซีฟู้ด แล้วนำมาวางแหมะลงบนจานข้าวของฟ้า

"กินสิครับพี่ฟ้า อ้ามมม" เขาทำเสียงยุยงเหมือนกำลังหลอกล่อเด็กเล็ก

ฟ้าทนความยั่วยวนของกลิ่นอาหารไม่ไหว เธอตักเนื้อกุ้งเข้าปาก รสชาติความสดหวานของเนื้อกุ้งเข้ากันได้ดีกับน้ำจิ้มรสแซ่บ ความหงุดหงิดที่โดนบุกห้องในวันหยุดปลิวหายไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มฟินๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้ากลมมน

พีชแทบไม่ได้กินอาหารตรงหน้าเลย เขาสนุกกับการเป็นพนักงานแกะเปลือกกุ้งและแกะปูไข่ดอง เขาตักไข่ปูสีส้มสดราดน้ำจิ้มแล้วเลื่อนไปใส่จานให้เธออย่างรู้หน้าที่ สายตาของเขาจับจ้องมองคนตรงหน้าเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ยด้วยความหลงใหล

"พีชกินบ้างสิ เอาแต่แกะให้พี่ จานตัวเองยังว่างอยู่เลยนะ" ฟ้าท้วงขึ้นเมื่อเห็นเขาแกะกุ้งตัวที่ห้าใส่จานเธอ

"ผมชอบดูพี่ฟ้ากินมากกว่า เห็นพี่กินอร่อยผมก็อิ่มแล้ว"

คำพูดตรงไปตรงมาทำเอาฟ้าชะงักมือที่กำลังถือช้อน เธอมองหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังตั้งอกตั้งใจแกะเปลือกกุ้งให้เธอ รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าเขาดูอบอุ่นและจริงใจจนเธอรู้สึกวูบโหวงในช่องท้อง

บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก การมีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามานั่งอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ แย่งพื้นที่บนโต๊ะญี่ปุ่น และคอยดูแลเอาใจใส่เธอในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ มันทำให้ฟ้าเริ่มรู้สึกคุ้นชิน รู้ตัวอีกที เธอก็เผลอยิ้มตอบรับความเอาใจใส่ของเขาไปเสียแล้ว